Zbog knjige koju je napisao bivši telohranitelj čuvenog pisca

Pisac Salman Ruždi preti da će podneti tužbu zbog knjige koju je napisao njegov bivši telohranitelja, u kojoj ga ovaj opisuje kao “jeftinog, poganog i arogantnog”. “Po mom skromnom mišljenju, ja nisam ništa od toga”, komentariše Ruždi najavljujući mogućnost podnošenja tužbe. Ruždijev advokat, Mark Stivens već je ranije pisao izdavaču knjige “On Her Majesty’s Service: My Incredible Life in the World’s Most Dangerous Close Protection Squad” (Džon Blejk pablišing) sa zahtevom da taj naslov bude povučen, iako knjiga još uvek nije stigla u knjižare.

Jedan od autora knjige je Ron Evans, bivši policajac koji je bio u timu zaduženom za čuvanje Ruždija, nakon što je usledio poziv na njegovo ubistvo, iz Irana, 1988. godine zbog romana “Satanski stihovi”. U knjizi, prema pisanju Gardijana, može da se pročita kako je Ruždi tražio od policije novac za čuvare koji su ostajali sa njim tokom noći, zatim da je policajcima, koji su ga čuvali, tražio po 45 funti zbog uzetog vina iz sigurne kuće jednog njegovog prijatelja, te da su ga jednom prilikom stražari zaključali u ormar, jer je pisac bio naročito neprijatan, i potom otišli u pab na pivo.
“Ne sprečavam ga da objavi tu glupavu knjigu, ali ako se ona pojavi biće konsekvenci i sudskih tužbi. Ovde nije reč o slobodi govora, već o klevetama”, rekao je Ruždi, koji kaže da su Evansove tvrdnje “izmišljene” i “apsurdne”. Sama knjiga trebalo bi da bude odšampana sledeće nedelje, ali još nema nagoveštaja kada bi se našla u prodaji.

Izvor: Danas V. Todorović

Ruski pisac, dobitnik Nobelove nagrade i jedan od najpoznatijih sovjetskih disidenata Aleksandar Solženjicin (89) preminuo je u svom domu u Moskvi, javile su svetske agencije.

Solženjicin je dobio Nobelovu nagradu za književnost 1970. godine.

Zbog svojih dela u kojima je pisao o zatvorima u Sovjetskom Savezu za sovjetske građane - gulazima, 1974. oduzeto mu je sovjetsko državljanstvo i proteran je iz zemlje.

U najpoznatijim delima “Jedan dan Ivana Denisoviča”, “Prvi krug” i “Arhipelag Gulag” Soloženjicin se bavio do tada zabranjenom temom - logorima u kojima su stradali milioni ljudi.

Po proterivanju koje je usledilo nakon što je objavio “Arhipelag Gulag”, obimno faktografsko svedočanstvo o stradanjima sovjetskih građana u gulazima, živeo je u Nemačkoj, Švajcarskoj i zatim u SAD.

Vratio se u Rusiju 1994, nakon raspada SSSR-a.

“Na kraju života, mogu da se nadam da će istorijski materijal koji sam prikupio ući u svest i sećanje mojih sunarodnika. Naše gorko nacionalno iskustvo pomoći će, u slučaju novih socijalnih nestabilnosti, da sprečimo pogubne greške”, rekao je pisac prošle godine, nakon što mu je tadašnji predsednik Vladimir Putin uručio prestičnu državnu nagradu.

Rođen 11. decembra 1918. godine u Kišlovodsku, Solženjicin je studirao fiziku i matematiku na Univerzitetu u Rostovu. Služio je kao oficir u Crvenoj armiji tokom Drugog svetskog rata ali je potom postao jedan od najvećih disidenata sovjetske ere i bio progonjen.

Proveo je osam godina u zatvoru (1945-1953), gde je bolovao od raka, a potom još nekoliko u internom progonu. Na osnovu tog iskustva napisao je “Jedan dan Ivana Denisoviča”.

Izvor: B92

GUČA - Organizatori 48. Dragačevskog sabora trubača u Guči, koji će se održati od 6. do 10. avgusta, očekuju dolazak oko 1.200 učesnika i više od pola miliona gostiju, ljubitelja izvornog narodnog stvaralaštva.

Sabor počinje u sredu, 6. avgusta, programom kod Spomenika trubaču u centru Guče, a završava se u nedelju, 10. avgusta, proglašenjem pobednika finalnog takmičenja i velikim saborskim kolom.

Predsednik opštine Lučani Slobodan Jolović kaže da je pozvano državno rukovodstvo Srbije, članovi Vlade, predstavnici parlamentarnih stranaka, akreditovani ambasadori, čelnici komšijskih opština i istaknuti naučni i kulturni poslenici. Ovogodišnji Dragačevski sabor otvoriće ministar za infrastrukturu Milutin Mrakonjić, pokrovitelj manifestacije je Vlada Srbije, a domaćin će, po četvrti put, biti narodni poslanik Velimir Ilić.

Za dragačevski Sabor trubača vlada veliko interesovanje i među inostranim ljubiteljima ove vrste zabave. U Centar za kulturu Guče do sada su prispele rezervacije iz 12 zemalja, od Švedske, Nemačke i Francuske, do Slovenije, Hrvatske, Crne Gore i Republike Srpske.

Prenoćište u Guči za vreme Sabora koštaće 30 evra, u okolnim selima 20 evra, a gostima su na raspolaganju smeštajni kapaciteti u Čačku, Lučanima i Ivanjici. Guča ima nešto više od 2.000 žitelja i još toliko u istoimenom selu, sa ukupno oko 1.300 domova, od kojih su mnogi spremni da ih tokom pet saborskih dana podele sa gostima.

Policijska uprava u Čačku obavestila je vlasnike hotela i pansiona koji pružaju usluge smeštaja da su dužni da prijave boravak stranih državljana. Rok da to učine ugostiteljski objekti je 12 sati od dolaska, a za pojedince 24 sata od dolaska stranca na smeštaj.

Prijave sa potrebnim dokumentima i pasošem, ili samo ličnom kartom za državljanje Crne Gore i BiH, primaće najbliže policijske stanice 24 sata dnevno. Za nepoštovanje ove obaveze predviđena je prekršajna odgovornost.

Izvor: Radio Televizija Vojvodine

Opština Knjaževac je po veličini četvrta u državi, a u njoj jedva da živi (popis 2002. godine) 37.000 stanovnika (1948.g.61.560), od toga dvadeset hiljada u gradu.

Opština u kojoj ima 85 naselja predstavlja veliki problem za lokalnu vlast da „pokrije” obiman aparat (mesne kancelarije), da organizuje javni prevoz i da sa malim parama održi lokalne puteve prohodnim.Tako se događa da činovnici po selima opslužuju desetak, dvadeset stanovnika (u podmaklim godinama).

Prostire se na površini od 1.202 km2, po gustini naseljenosti sa 37 stanovnika po kvadratnom kilometru, ova opština spada u najnenaseljenije u Srbiji. Ima dosta naselja uz granicu sa Bugarskom, koja permanentno ostaju bez stanovništva (primer za to su Repušnica, koja je bez življa i Tatrašnica sa samo jednim domaćinstvom. Narednih godina ista sudbina očekuje i Gabrovnicu, Papratnu ijoš neka naselja).

Nekada je u ovom kraju bilo i drugačije, pamte se i bolja vremena, kada je Knjaževac od prave palanke prerastao u grad sa osmišljenom privrednom strukturom. Poljoprivredni kombinati Džervin je prerađivao svo voće i povrće, grožđe, proizvodio, alkoholna i bezalkoholna pića.U Knjaževcu i danas uspešno radi klanica „Stokoimpeks” koja je bila i ostala među retko sertifikovanim klanicama za izvoz u EU. Drvno bogatstvo je najpre prerađivano u „TINI”, a nakon toga izvoženo na velika tržišta. Industrija konfekcije “Branka Dinić” je zatvorena, te više nema prepoznatljivih košulja, dok su nekadašnju “Ledu” kupili Italijani , i sada ima naziv „Falk Ist” te se cipele u ovom gradu ponovo prave i izvoze.

Na aukciji ponavljanoj nekoliko puta nije bilo kandidata za kupovinu ovdašnjeg IMT-a, koji ima tržište, ali nema obrtnih sredstava za proizvodnju motokultivatora, koji se u veliko traže na okolnim tržištima.

Fabrika sireva “Džersi” je uspela da se održi, proširi svoje asortimane na preko četrdesetak i osvoji veliki broj novih tržišta. Rudnici uglja “Podvis” ,” Dobra sreća” su zatvoreni kao i rudnik uranijuma u Kalni.

Retki su gradovi ove veličine koji su imali toliko fabrika i veliki broj zaposlenih. Skoro da je svo radno sposobno stanovništvo bilo zaposleno..Do sredine osamdesetih godina XX veka industrija je postala vodeća privredna oblast ovog kraja.Njenim razvojem bitno se povećao broj zaposlenih u opštini, što je početkom šezdesetih godina XX veka izazvalo masovne migracije na relaciji selo-grad. Broj zaposlenih u opštini 1984. Godine je iznosilo 14.985 lica, da bi se do 1987. godine taj broj povećavao, da bi od tada počeo da se smanjuje. Tako, podaci pokazuju da je 1991. godine od ukupno 13.840 zaposlenih u opštini, 7.829 bilo zaposleno u industriji, što predstavlja 56,6% od ukupnog broja zaposlenih. Deset godina kasnije 2001. u radnom odnosu je 9.844 Knjaževčana, od kojih 5.538 u industriji, da bi u 2002. godini taj broj bio još manji - 8.496 lica.

Podaci iz marta 2005. godine ukazuju na permanentno smanjenje broja zaposlenih i da je 13.221 lice ostalo bez posla. Navodimo samo nekoliko preduzeća: IK “Branka Dinić” 1985. godine upošljavla je 1.099 radnica, u 1995. godini 383, a već u 2005. prestala je sa radom. Fabrika obuće Leda u 1985. godini imala je zapošljenih 2.770 radnika, u 1995. godini 682, a u 2005. godini radilo je 934. PPK “Džervin” je u 1985. godini imao 1.779 radnika, u 1995. godini 436 i u 2005. godini 345. U Fabrici motokultivatora “IMT,” u 1975. godini radilo je 1.556 radnika, u 1995. godini 612 a u 2005. godini 123 radnika.

Dobro poznate okolnosti iz devedesetih godina učinile su, da se Knjaževac, u koji su nekad ljudi dolazili u potrazi za poslom, danas suočava sa velikim brojem nezaposlenih, tako da u ovom trenutku, preko Nacinalne službe za zapošljavanje posao traži 4.274 lica.

Ima dosta podataka koji pokazuju teško stanje u ovoj opštini, npr. ovdašnji prosek plata, po poslednjem statističkom pregledu je 22.471 dinar, najniži u Timočkom regionu, a među najnižim u Srbiji. Knjaževačka tranzicija bolna, ali joj polako dolazi kraj.

U poslednje vreme oformljena su brojna mala preduzeća kao i pogoni za proizvodnju konfekcije i obuće.Predsednik Udruženja malih privrednika Jovan Isakov, kaže da su preduzetnici spas za Knjaževac, ali i da ih lokalna vlast ozbiljno shvata i tretira kao partnere.Iz njene kase svake godine pređe, po koji milon dinara za namensko za kreditiranje malh preduzetnika. Jer u strukturi privrede opštine dominantno mesto i ulogu ima privatno vlasništvo. U periodu 1999-2001. godine privatni sektor je učestvovao sa 67% u stvaranju opštinskog dohodka. Broj samostalnih radnji od 1999. godine povećan je od 593 na 687 u 2002. godini.

U Knjaževcu najviše očekuju od izgradnje turističkog centra na Staroj planini. Gotovo polovina opštine gravitira ka ovom budućem evropskom skijaškom centru. Osim kompleksa Stare planine,u turističku perspektivu ubraja se i kompleks sa mineralnim izvorom lekovite vode Banjica - Rgošte. Drugi izuzetno značajan razvojni faktor je poljoprivreda, jer opštine Knjaževac ima natprosečne prinose grožđa i voća (jabuka,višnja,šliva,dunja,orah i druge).

Figure u prirodnoj veličini Ričarda Gira, Merilin Monro, Brusa Vilisa, Mihaela Šumahera, Roberta De Nira, Harija Potera, Osame bin Ladena, Šreka, Fione i drugih poznatih ličnosti iz sveta filma, muzike, sporta, politike, istorije i drugih oblasti,gosti i meštani Sokobanje su u prilici da do 20.avgusta posete i vide čuvenu izlozbu voštanih figura Sankt Petersburga, postavljenu u sali stare, osnovne škole u Sokobanji.

Voštane figure su vlasnistvo muzeja iz Sankt Petersburga, Rusije, koji poseduje oko 1500 eksponata, od cega oko 1300 komada vec desetak godina kruze zemljama Evrope i Azije na putujućim izložbama. Inače, jedna figura se pravi od tri do šest meseci, vredna je od 6.000 do 8.000 dolara, a na izradi svake radi tim od dvadesetak stručnjaka iz različitih oblasti, od dizajnera i umetnika, do frizera, šminkera, pa i lekara. Delovi tela su napravljeni od voska i silikonske materije.

Svaki detalj ima cilj da pruži prirodan izgled i prividnu životnost telu. Kosa, trepavice, obrve, nokti, oči i zubi načinjeni su od prirodnih vlakana i baš ti elementi daju realan izgled figurama. Oči za ove voštane lutke se izrađuju na klinici “Fjodorov” u Moskvi koja proizvodi očne proteze i za žive ljude.

Vosak od kojih su figure načinjene može da izdrži temperature od minus deset do plus četrdeset stepeni.

Menadžer i autor izložbe Dragan Knežević je rekao da je ova izložba obišla mnogo velikih svetskih muzeja. Organizator izlozbe u Sokobanji i zaljubljenik u ovu vrstu umetnosti, Dragan Bojadžijević, kaze da veoma uspesno saradjuje sa ljudima iz muzeja u Sankt Petersburgu, skoro jedanaest godina, a da izlozbe u Srbiji organizuje od 2006. godine.

Postavku, koja sadrzi 26 vostanih figura, do sada su u Srbiji videli posetioci u oko stotinu mesta, a iz Sokobanje izlozba se vraca u Rusiju. Medjutim, po recima Bojadžijevića, u Sankt Petersburgu se vrsi zamena, odnosno preuzima se druga postavka figura i pocetkom septembra, ove godine bice u Srbiji.

Mališanima su najinteresantiji likovi iz dečjih i crtanih filmova poput Hari Potera, Šreka i drugih, dok pažnju starijih najviše privlače glumci Brus Vilis, Robert de Niro, ali i istorijske ličnosti.