FILM “KLIP” MAJE MILOŠ OSVOJIO “ZLATNO SUNCE”

Nebojša Đorđević    Film, Vesti

Film “Klip” mlade srpske rediteljke i scenaristkinje Maje Miloš osvojio je nagradu “Zlatno sunce” za najbolji film u okviru programa “CineBalkan” na 11. Festivalu evropskog filma “CineDays” u Skoplju, saopštila je danas distributerska kuća “Tak”. Žiri je obrazložio da “Klip” predstavlja “strastvenu, brutalnu i provokativnu priču o ljubavi i požudi u degradiranom svetu.”

U konkurenciji je bilo sedam filmova, a žiri je radio u sastavu Gabi Babič (Nemačka), reditelj filmskog festivala GoEast u Visbadenu, zatim slovenački reditelj Jan Cvitkovič i poljski Pšemislav Vojćiešek.

Glavna junakinja filma Jasna je tinejdžerka iz siromašnog beogradskog predgradja. Otac joj je teško bolestan i besna je na sve i svakoga, uključujući sebe, pa turobnu svakodnevicu pokušava da potisne eksperimantisanjem u seksu, drogama i izlascima, sve vreme snimajući mobilnim telefonom sebe i ljude koji je okružuju.

Glavne uloge tumače Isidora Simijonović, Katarina Pešić, Sonja Janičić, Monja Savić, Jovana Stojiljković, Vukašin Jasnić i Vladimir Gvojić.

“Klip” je od svetske premijere, početkom ove godine u Roterdamu, izazvao podeljene reakcije javnosti i osvojio više nagrada na domaćim i inostranim festivalima.

Izvor: Blic Online/Tanjug

LUDOVIKO ARIOSTO - Besni Orlando

Nebojša Đorđević    Poezija

Ludoviko Ariosto (Reggio Emilia, 8. rujna 1474. - Ferrara, 6. srpnja 1533.), italijanski renesansni pesnik. Pisao je latinske i italijanske stihove, renesansne komedije i društvene satire, ali životno  delomu je veliki viteški ep Besni Orlando, zamišljen kao nastavak nedovršenog Boiardova speva Zaljubljeni Orlando (1506.), u kojem Ariosto oživljuje fantastični srednjovjekovni viteški svet i pretvara njegove legendarne junake u moderne ljude, sa strastima i osećajima renesansnog čoveka.

 

BESNI ORLANDO
Orlandov ljubavni bol

Umoran sjaše; Brigliadora uze
iskusno momče, da se o njime brine.
Skinu mu oklop i zlatne mamuze,
i čisti spremu kad je vitez skine.
Bez jela leže; jer ga bol obuze,
sit tuge samo želi da počine.
To bješe uprav kuća gdje ranjeni
doživi Medor doživljaj medeni.

Mir vitez traži, al´ga ne nalazi
Već svuda mrske natpise opazi,
što kliču s vrata i svakog prozora.
Kad pitat želi, riječ mu ne izlazi.
Jer strah ga svakog jasnog odgovora,
nesvjesno želi u magli ostati,
jer će mu tama manju bol zadati.

Mala mu korist od varke i sjene,
jer kad ne pita, sve okolo zbori.
Videć ga pastir duše potištene
i bol mu želeć ublažit, prozbori:
priča mu priču o ljubavi žene
lijepe i momka, o kojoj govori
svak tako rado, a radije sluša,
i baš ga s tim raspoložit kuša:

Kako na molbe lijepe Anđelike
u svoju kuću on donije Medora;
kako mu ona rane prevelike
u malo dana izvida,al´gora
nju rana dopa ljubavi velike;
kako od male varnice prijegora
cijelo joj srce silan požar prože
i planu tako, da spati ne može.

Kćer najvećega od Levanta kralja
ne pazeć više ni tko je ni što je
žena tog bijednog pješačkog grmalja
u svojoj silnoj ljubavi postaje.
Da svoju priču svrši kako valja
Na kraju pastir po dragulj pošalje,
što Anđelika na dar mu ga dala,
za gostoprimstvo da mu bude hvala.

Zaključak taj je ko sjekira bio,
s kojom mu Amor propalica grubi,
kad ga do sita mlatio i bio,
zamahom jednim i glavu odrubi.
Zalud je Orland svoju tugu krio
kad bol sve jače srce mu probudi
i sam mu oči proplakaše,
a hoće-neće usne projecaše.

Kad tako uzde bolima popusti
(u tuzi sama ostave ga ljudi)
Iz zjena potok suza mu se spusti
niz tužno lice na umorne grudi:
al´krevet mu je od koprive grđi
a od kamena tvrdoga još tvrđi.

U toj mu teškoj muci na um pade,
da tu gdje leži, na istoj postelji,
neharna žena stoput se predade
svog ljubavnika i žudnji i želji.
S kreveta svoga hitrije ustade
no seljak, kad se na travi kobelji
pred san, te zmiju pod sobom osjeti;
on s većom mržnjom s perine odleti.

Najednom strašno mrzak mu postane
taj krevet, kuća, pastir i pobježe,
ne čeka dana ni zoru da grane,
a ni da mjesec sa planine leže:
oružje zgrabi, svog konja popane,
bježi u šumske najcrnje gusteže,
i kad sam osta, ljutu bol iskali
urlajem, krikom, što kroza nj provali.

Plakat i vikat nikad ne prestade,
danju ni noću nigdje nema mira,
od grada bježi, u selu ne stade,
po šumi luta, ležaje ne bira.
Čudi se otkud glava mu postade
šumeća česma, što iz svog izvira
uzdahe baca i snosit ih kako
još može, plače i zbori ovako:

“Uzdasi, ovi znaci moga jada
uzdasi nisu, uzdah takav nije.
Prestane uzdah katkad, a ne pada
u mojim grudima tuga; to ih vije
Amor, što gori u mom srcu, kada
krilima svojim oko vatre bije.
Amore, kakvim čudom ti navališ
u vatru krilom, da ga ne zapališ?

Ja nisam onaj, što se, da sam, čini;
Orland je mrtav, pod zemljom je sada.
Njegova gospa taj zločin učini,
vjerom mu krenu, ona smrt mu zada
ja duh sam njegov, što po pomrčini
tog pakla luta i odijeljen strada,
da sve što osta bude u toj sjeni,
ko primjer svakom ko vjeruje ženi.”

 

PORTRETI ŠPANSKIH REDITELJA U INSTITUTU SERVANTES

Nebojša Đorđević    Kultura, Vesti

BEOGRAD - Izložba španskog fotografa Oskara Fernandesa Orenga biće otvorena u Institutu Servantes u Beogradu od 27. novembra do 15. januara, a publici će biti prikazano 50 fotografija nekih od najpoznatijih režisera španske kinematografije 20. i 21. veka.

Orengo je u utorak novinarima rekao da je izložba pod nazivom “Licem u lice” deo njegovog projekta započetog pre 11 godina, tokom kojeg je u crno-beloj tehnici snimio dokumentarne fotografije više od 400 reditelja.

Prema rečima autora, fotografije su namenjene filmskim arhivama, kao i mladim generacijama koje slabo poznaju španske reditelje, izuzev najpoznatijih imena poput Pedra Almodovara ili Bigasa Lune.

“Želeo sam da fotografišem poznate režisere, kao i one koji su uradili bar jedan film prikazan u bioskopskim salama. Nisam birao samo reditelje koji se meni lično dopadaju”, rekao je Orengo.

On je rekao da je na njega najveći i najemotivniji utisak tokom fotografisanja ostavio reditelj Hoakin Horda koji je u medjuvremenu preminuo i da mu je jedina neostvarena želja da fotografiše Viktora Eritu, jer taj umetnik odbija da bude fotografisan.

Izložba Oskara Orenga istovremeno se prikazuje u Insitutima Servantes, kao i u ambasadama Španije u Mančesteru, Meksiku i Kolumbiji, a posle Beograda biće prikazana u Budimpešti.

Izvor: Beta

“MUŠKARČINE” NA SCENI BITEF TEATRA

Aleksandra Radovanović    Pozorište, Vesti

BEOGRAD- Predstava “Muškarčine”, koja se bavi pitanjem muškosti i nasilja iz ugla muškaraca, biće premijerno izvedena u Bitef teatru u petak, 30. novembra.

Predstavom “Muškarčine” i projektom “Predstava” to pozorište se priključilo kampanji “16 dana aktivizma protiv nasilja nad ženama”, koja će trajati do 10. decembra, Medjunarodnog dana ljudskih prava.

Tekst predstave nastao je dramatizacijom teza iz knjige “Biti muško” Stiva Bidalfa, a korišćeni su i rezultati istraživanja “Mladići i maskulinitet”, koje je pokazalo da u Srbiji postoje dva tipa muškaraca - tipičan Balkanac i emancipovan muškarac.

“Muškarčine” su režirali Milena Bogavac i Vojislav Arsić, u produkciji “Centra E osam”, a igraju Alek Surtov, Djordje Živadinović Grgur, Jovan Zdravković, Marko Panajotović, Nemanja Puvača, Nikola Pavlović i Uroš Novović.

Režiserka Milena Bogavac rekla je u utorak na konferenciji za novinare da se predstava bavi temom nasilja, pokušavajući da otkrije koje to pretpostavke utiču na ljude da prihvate nasilje. Predstava ukazuje na problem u društvu, gde mladići, vaspitani tako da se pokazivanje emocija smatra znakom slabosti, svoje emocije potiskuju i preinačuju u destruktivne oblike ponašanja.

Izvor: B 92

NOBEL U RUKAMA PISCA KOJI ĆUTI

Nebojša Đorđević    Kultura, Vesti

Mo Jan

Čuveni profesor dr Pang Cengju sa kineskog univerziteta NENU i lični prijatelj ovogodišnjeg nobelovca, pisca Mo Jana, održaće predavanje 21. novembra (13 sati), u knjižari Delfi u SKC-u.

Predavanje profesora Panga „Nobelova nagrada u rukama čoveka koji ćuti” , u organizaciji Instituta Konfucije iz Beograda i izdavačka kuće Laguna, prevodiće naš poznati sinolog i prevodilac Ana Jovanović, dok će učesnike predstaviti profesor Radoslav Pušić sa katedre za kineski jezik.

Mo Jan, jedan od čuvenijih kineskih pisaca, prilično je nepoznat srpskoj publici, a jedino nejgovo delo objavljeno na srpskom jeziku je roman “Velika nedra i široka bedra” (Portalibris). Iz Lagune najavljuju da će uskoro na srpski jezik biti prevedeno još nekoliko njegovih značajnih dela.

Profesor Pang Cengju diplomirao je 1982. godine na univerzitetu NENU (Northeast Normal University) u Kini, na Odseku za kineski jezik i književnost, magistrirao 1984. na Univerzitetu Hunan i doktorirao književnost 1998. godine.

Objavio je preko sto pedeset naučnih radova i pet knjiga u oblasti kineskog jezika i književnosti. Učestvovao je na brojnim domaćim i međunarodnim konferencijama u svojoj oblasti i više puta je nagrađivan za svoje radove. Jedan je od najvećih kineskih stručnjaka za savremenu kinesku književnost i poznati kineski književni kritičar i teoretičar književnosti.

Na Univerzitetu NANU je bio asistent profesora od 1985, a profesor i dekan Fakulteta za kineski jezik i književnost od 1993. Radio je kao gostujući istraživač u Japanu i dekan Međunarodnog koledža za studije kineskog jezika na Univerzitetu za komunikacije u Kini.

Izvor: B 92