Roman ,,Sporna tačka” koji je dobio nagradu Vitbred, prvo je delo britanskog književnika Marka Hadona koje je prevedeno na srpski jezik ,zahvaljujući izdavačkoj kući Laguna.

Hadon (48) ima već bogatu bibliografiju pošto je prvu knjigu namenjenu deci objavio 1987. godine, ali internacionalni uspeh mu je doneo roman ,,Čudan događaj sa psom u neko doba noći”, objavljen 2003. godine, za koji je dobio prestižnu nagradu Vitbred.

Studirao je englesku književnost na Oksfordu i magistrirao na Univerzitetu u Edinburgu da bi se, zatim, bavio podučavanjem dece i hendikepiranih osoba i uporedo je počeo da piše knjige za decu, a neke je sam ilustrovao.

Roman ,,Čudan događaj sa psom..” objavio je u dve verzije za decu i odrasle, što je globalni presedan.

Drugi roman ,,Sporna tačka” objavio je 2006. i on je ušao u najuži izbor za Kosta nagradu.

Za televizijske scenarije i rad za film dobio je u dva navrata nagrade BAFTA (Britanske akademije za film i tv), a ukupan broj nagrada je oko 20.

Roman, za koji je britanska ,,Literarna revija” napisala da je ,,remek delo humorističke književnosti”, a ,,Sandi telegraf” je ocenio da je ,,sjajno…urnebesno smešno…”, dok je ugledni ,,Tajms” zabeležio da je “dirljiv, smešan, topao, izuzetno napisan, zarazno štivo” ima za temu dramu muškarca srednjih godina.

Glavni junak Džordž odlazi u penziju i odlučuje da se prepusti lagodnom penzionerskom životu tako što će raditi sve što nije mogao dok je bio zaposlen. Planovi padaju u vodu kada se pojavi ćerka Kejti koja je rešila da se ponovo uda.

Tu su još i unuk Džejkob, supruga Džin koja je potajno u vezi sa muževljevim bivšim kolegom, pa sin homoseksualac koji želi da na sestrinu svadbu pozove svog ,,dečka” Tomija.

Dok se kuća pretvara u osinjak, Džordž otkriva sumnjivu ranicu za koju sumnja da je ,,ono najgore” i sada se trudi da, ,,pošto je dostojanstven, pristojno skrene s uma”.

Izvor: B 92

BEOGRAD - Posle pauze duže od 6 meseci, komad Sanje Domazet “Frida Kalo”, koji je režirala Ivana Vujić, od naredne nedelje naći će se ponovo na repertoaru zemunske Opere teatra “Madlenijanum”.

Predstava koje je premijerno izvedena 28. marta 2006. godine na sceni Bel etaž ovog teatra i do sada igrana 43 puta na redovnom repertoaru naći će se već 4. februara.

Najgledanija predstava teatra “Madlenijanum” skinuta je sa repertoara pošto je glumica Vanja Milačić otišla na porodiljsko odsustvo, a mesec dana pre toga, iz istih razloga, predstavu je napustila i glumica Vanja Ejdus, a uloge koje je ona nosila (Lola, Kristina, Antonen Arto) preuzela je mlada glumica Ivana Jovanović, koju publika trenutno ima priliku da vidi u seriji “Greh njene mejke”.

U obnovljenoj drami ulogu mlade Fride ponovo igra Vanja Milačić, a pored nje u predstavi igraju i Dobrila Stojnić (stara Frida), Slobodan Beštić (Dijego Rivera), Zoran Ćosić (Lav Trocki), Igor Ilić (Giljermo Kalo), Bojan Dimitrijević (Bog). Kao “slikar” u predstavi se pojavljuje Kosta Bunuševac, kaže se u saopštenju ovog teatra.

Izvor: Glas Javnosti

Danja Đokić - “Dah proljeća u sazreloj jeseni”
UUG ESSEGG OsIjek, 2009. g.

Krajem protekle godine u izdanju UG ESSEGG iz OsIjeka izašla je iz štampe knjiga Danje Đokić, “Dah proljeća u sazreloj jeseni”. Knjigu za izdavača potpisuje Ilija Matić, ilustracije je uradio akademski slikar, Tomislav Perazić, dok je slika na naslovnoj strani, delo Milenka Šećerovića, a grafičko oblikovanje i štampa su delo izdavača. Recenzent ove knjige, Halil Džananović o sadržaju je zapisao sledeće:

Pričinjavalo mi je zadovoljstvo čitati njenu poeziju. Uz par naglašenih detalja, koji je čine meni posebnom, i bezbroj nenaglašenih, a ostavljenih čitateljima da i oni steknu isto mišljenje o njenoj posebnosti i vrijednosti u pjesničkom izričaju , njena se poezija, osim svih pohvala, karakterizira i porukom kako za ljubav nikad nije kasno. Kako ljubav u zrelom dobu života nudi sigurnost i toplinu višeznačja. „Dahom ljubavi nošena” - “A ja već osjećam miris / Zrelih dana zajedništva,/ Kako se širi i zamamno osvaja,/ Ljepotom konačnog sjedinjenja.” “Na naš račun” - “Ozelenjela, olistana i rascvjetana, / Oplemenjena tvojim sjemenom trajanja, / Obećala sam ti se na beskonačnost dijeljenja”.

Kad tijelo progovori, kad se šapat munjama osnaži, kad iz nezaraslih rana pokuljaju sjećanja, kad u nama zaigra mladost, u nama će izrasti i spoznaja kako ovaj život nismo uludo protračili, ako smo barem dio ovoga iz stihova, koje smo pročitali i u svom životu doživjeli. „Najdražem” - „O Bože, kako je predivan osjećaj /Biti umotan u tvoje ruke, / Zagrađen tvojim dlanovima, / Uljuljan u tebe kao u mekoću platna,/ Dok se savijaš oko tijela bez kraja./ Ni pamuk gnijezdo, ni stakleno zvono,/ Ne zamjenjuju sigurnost i toplinu zagrljaja”.

Kad zatvorimo korice ove knjige, siguran sam, nećemo zatvoriti svoja osjećanja. U nekom od slijedećih dana u zivotu, u nekim prilikama, a ako nas nisu već kod čitanja uzdrmali, u nama će iznenada odjeknuti Danjini stihovi. Stihovi o ljubavi, za ljubav, do ljubavi.

Danja Đokić rođena je 05.10.1960. godine u Pločama, R. Hrvatska, objavila je tri zbirke poezije, povremeno piše i književne osvrte, a bavi se i digital art grafikom. Radove je objavljivala u raznim časopisima, kako klasičnim, tako i elektroničkim. Član je Udruženja za kulturu - Novo Sarajevo. Živi i radi u Sarajevu.

ŽIVOTNOST

Odlično se poznam, bez sumnjičenja
U lijevo i desno orjentirane misli.
Kad pričam, pričam pjesmom duše
A pjevam prstima što su se u dvije šake
Po istom logičkom rasporedu stisli.
Plačem zvijezdama padalicama što klize
Niz moćne vodopade skliskih trepavica,
A smijem se očima sedefastih bisernica
Što mi ih vrijeme nikad ne briše sa lica.
I istinom trajem, u moru životnih nedoumica.
Pozivam te večeras na premijeru,
Oratorij tuge u vječnom neprebolu.
Soliste i zbor pregazit će aplauzi
Licemjerja što se svijaju u parabolu
Kao, oni su sretni, njima cvjetaju ruže
I njihovi se obrazi proziru od tančine,
A mi smo rasprostrli svoje gole živote
Da ih gaze takve samozvane junačine.
O Bože, daj mi moć da viknem kroz eter,
Daj mi prkos da vrisnem snagom istine,
Kako to izgleda kad istinoljublje jačinom sijeva
I iskrenost zaurla paroksizmom gnijeva.
Na lijevom mi ramenu feniks, na desnom ibis,
Sebe isuviše dobro poznam, bez straha,
U krvotok mi unijeli poštenja kodni zapis
Kad su me iskrenošću s izvora, po rođenju, krstili,
Da između uzleta i pada nikad ne ostajem bez daha.

PERSEKUCIJA MENE U MENI

Urlikom iz krhotina sebe,
Opustošene duše, u kaosu,
Na barikadama neisplakane tuge,
Zauvijek ostavljena i zaboravljena,
Iz samih petnih žila,
Vriskom očajničke želje,
Razbijat ću ugrušak prošlosti,
Što dezorjentirano kola tijelom,
Ugrožavajući obrambeni mehanizam,
Iako sam već osuđena na gubitništvo.

* * *

Nisam nikad bila imuna na tebe,
Priznajem ti najveću slabost ,
Nevješta sam u opiranju i ignoriranju
Svega što se rađa u ime i za račun ljubavi.
Na dohvat ruke dozrelo pšenično klasje,
A ja se u izdanak korova pouzdajem.
Znaš dušo, iza zaključanih vrata,
Sve krinke padaju, a slabosti izviru,
Mogućnost promjene ostala je
Sa vanjske strane ulaznih vrata,
Nezanimljiva mojim poimanjima života.
U meni otkucavaju damari isčekivanja
Što ih je sterilnost samoće ponovo
Na strpljivost i racionalizam prozvala.
Kao eho, tijelom drhtavo odjekuje
Kristalno jasna filozofija životarenja:
Ne idu koraci trajanja odlučnošću naprijed,
To se navika obukla u svečano odijelo,
Odbacujući na tren dronjke svakodnevnice.

OKRENI SE, BAREM ZA KRAJ

Umornim treptajem
Poslijednju sumnju iskapam.
Gdje li je sve to stalo
U ovo moje oko malo?
Anđeli nebeski,
Čuvari sretnih snova,
Mene i ovaj put preskaču.
Daj, okreni se još jednom,
Zemlju zavrti u suprotnom smjeru.
Ti to možeš, ti utačeš i rastačeš,
Životima našim se igraš.
Zjenicama sam te davno upila,
U splet svojih žila unijela.
Kolaš sada mojim krvotokom
Kao da je tvoj, od iskona.
Daj, okreni se ponovo,
Pogledaj, još ima tebe u meni.
Ne zaboravljaj se u bespućima
Moje duše i uzavrelog tijela.
Kad si me ranio,
Kad si mi ožiljak ostavio,
Uzmi i ovaj kofer uspomena,
Kad budeš odlazio, zauvijek,
Sa stanice životnih neuspijeha.
Daj, okreni se bar na tren,
Da te ispratim osmijehom
I zaleđenom suzom u oku.
Okreni se, za onaj zadnji put,
Što se obično navješćuje
Zalupljenim vratima tuđe duše.

Jedan od najcenjenijih džez muzičara iz 1970-ih i 1980-ih, sviraće 26. juna sa svojom grupom u Sava centru, saopštili su organizatori.

Pat Metheny upravo kreće na svetsku turneju radi promocije albuma ,,Orchestrion”, objavljenog ove sedmice, koji je dobio izuzetno dobre kritike u renomiranim muzičkim magazinima.

,,Orchestrion” sadrži orkestarsku muziku stvorenu upotrebom akustičnih i akustično-električnih instrumenata kojima se upravlja na razne načine uz pomoć kalema i pneumatike.

Metheny je rođen 1954. godine u američkoj državi Misuri, a tokom kraćeg perioda studiranja u Majamiju, svojim umećem sviranja gitare toliko je zasenio jednog od svojih profesora, Chucka Lorrea, da je ovaj napustio muziku i otišao da radi na televiziji.

Samo dve godine kasnije, 1974, vrhunski talentovani Metheny počeo je da predaje na Univerzitetu Berkli, a u to vreme je snimio i ploču ,,Jaco” sa Jaco Pastoriusom i Paulom Bleyem.

Prvi solo album ,,Bright Size Life” snimio je 1976. godine, a godinu dana kasnije osnovao je, sa pijanistom Lyle Maysom, grupu Pat Metheny Group, sa kojom se i proslavio i sa kojom dolazi u Beograd.

Široj publici Metheny je poznat po filmskoj muzici za film ,,The Falcon And The Snowman” (1985), na kojoj se nalazi i njegov duet sa David Bowiem ,,This Is Not America”.

Pat Metheny je, osim sa ovim albumom i singlom, najviše komercijalnog uspeha imao sa studijskim ostvarenjem ,,Offramp” (1982) i koncertnim albumom ,,Travels” (1983).

Izvor: B 92

BEOGRAD - Izdavačka kuća “Mono i Manjana” objavila je roman “Portret gospođe Šarbuk”, američkog pisca Džefrija Forda, koji je s engleskog prevela Aleksandra Čabraja.

Radnja romana “Portret gospođe Šarbuk” odvija se između privatnih odaja, pozorišta i ulica Menhetna krajem 19. veka, u vreme kada Njujork postaje finansijski centar SAD, navodi izdavač.

Glavni lik romana Pjambo pripada trećoj generaciji italijanskih emigranata, “slikar je koji je svoj talenat usmerio u portretisanje bogatih matrona, slikajući ih onako kako one sebe žele da vide”.

Pjambo dobija neobičan zadatak - da naslika portret gospođe Šarbuk, ali samo na osnovu priče njenog slepog sluge.

Džefri Ford (1955, Njujork) je američki pisac čije knjige obuhvataju nekoliko žanrova. Do sad je objavio trinaest knjiga koje su mu donele brojne nominacije i priznanja poput nagrade “Edgar Alan Po”. Ford predaje književnost na Brukdejl komjuniti koledžu.

Izvor: Glas javnosti