KUSTURICA DELI ULOGE ZA “PANČA VILJU”

Nebojša Đorđević    Film, Vesti

MOKRA GORA - Gordan Mihić je završio scenario za film „Prijatelji Panča Vilje”, ovih dana reditelj Emir Kusturica iščitava tekst, a krajem aprila će otpočeti odabir glumaca za sagu o meksičkoj revoluciji s početka 20. veka. Snimanje će početi na leto, velika ekipa će posle Meksika i Španije, raditi i u Mokroj gori.

- Želja je bila da „oskarovac” Havijer Bardem igra Panča Vilju. Videćemo, možda će se to ostvariti. U svakom slučaju, reč je o ozbiljnoj produkciji francuske kuće „Fidelite”, a to podrazumeva veliko glumačko ime za glavnu ulogu - poručuje Kusturica sa turneje „No smoking orkestra” po Latinskoj Americi, gde je primio počasne ključeve meksičkog grada Gvadalahare.

Povod za novo priznanje je film o meksičkom gerilcu, o kome su do sada snimljene na desetine filmova, među kojima su najpoznatija ostvarenja sa Jul Brinerom i Antoniom Banderasom u glavnim ulogama.

Mihićev scenario je baziran na romanu „Prijatelji Panča Vilje” Džejmsa Karlosa Blejka, američkog pisca poreklom iz Meksika. „Žicu” koja je Kusturicu povezala sa ovim filmom, trebalo bi tražiti u njegovim antiglobalističkim stavovima. Pančo Vilja se borio protiv tridesetogodišnje diktature Porfirija Dijaza, predsednika koji je podržavao bogate strance, na štetu naroda. U ovoj činjenici reditelj traži vezu sa današnjim svetom, preispitujući mogućnost neke nove, sutrašnje revolucije.

Novi film je treći zajednički poduhvat Mihića i Kusturice, do sada su snimili filmove „Dom za vešanje” i „Crna mačka, beli mačor”.

Izvor: Večernje novosti

MIRJANA KARANOVIĆ DEKAN AKADEMIJE UMETNOSTI

Mirjana Stanojevi?    Vesti

Glumica Mirjana Karanović izabrana je za dekana Akademije umetnosti u Beogradu, na kojoj i predaje glumu.

Mirjana Karanović predaje glumu na Akademiji umetnosti od 1995. godine i do sada je izvela dve, a trenutno vodi treću glumačku klasu, navodi se u saopštenju Akademije.

U toj školi sam od njenog osnivanja i sa velikim žarom i ambicijama prenosila sam svoje, decenijama sticano znanje, studentima glume i ostalima sa kojima sam u toku njihovog školovanja dolazila u kontakt”, rekla je Karanović, ističući da je sa zadovoljstvom prihvatila mesto dekana.

Izvor: Večernje novosti

ČETVRT VEKA SMO BEZ VELIKOG BRANKA ĆOPIĆA

Nebojša Đorđević    Vesti

Juče se navršilo tačno 25 godina od smrti znamenitog pisca Branka Ćopića. Rođen prvog dana 1915. u Hašanima (u crkvenim knjigama stoji da se rodio 1. januara 1915, međutim, pisac je kasnije tvrdio da se rodio zapravo 1914), u Bosanskoj krajini, tadašnjoj Austrougarskoj, Ćopić je počeo da piše još kao đak Učiteljske škole koju je završio u Banjaluci. Pre Drugog svetskog rata objavio je zbirke pripovedaka Pod Grmečom (1938), Borci i bjegunci (1939) i Planinci (1940). Kako beleži Tanjug, Ćopić je u partizanskom pokretu učestvovao već od 1941, i tokom rata nastavio s pisanjem, tako da je pre završetka rata za decu napisao Priče partizanke (1944) i zbirku pesama Ognjeno rađanje domovine (1944).

Filozofski fakultet završio je u Beogradu i već kao student skrenuo na sebe pažnju književne kritike. Ona je zabeležila da je Ćopić, “nadahnut i spontan u svom književnom radu, dobar opservator i poznavalac živog narodnog govora, a uz to vedra duha i s istančanim smislom za humor, lako i brzo osvojio najšire slojeve čitalačke publike”. Pored romana Prolom (1952), Gluvi barut (1957) i Ne tuguj, bronzana stražo (1958), poznate su mu i knjige Rosa na bajonetima (1946), Surova škola (1948) i Doživljaji Nikoletine Bursaća (1956), dok je za delo Bašta sljezove boje (1970) dobio Njegoševu nagradu.

Više od 15 knjiga za decu, među kojima pripovetke Bosonogo djetinjstvo (1957) i roman Orlovi rano lete (1957), svrstavaju ga u jednog od najboljih dečjih pisaca svih vremena s prostora bivše Jugoslavije. Naravno, teren s kog je Ćopić pretežno crpeo građu za svoje stvaralaštvo bio je njegov zavičaj, Grmeč i podgrmečki kraj. U pripovetkama nastalim pre rata najviše su ga zanimali siromašni seljaci, sanjari i prosjaci, deca, skitnice i nadničari, o kojima je pričao jezikom punim brige i razumevanja. Ti njegovi junaci, kako je još primećeno, predstavljaju svet zaboravljenih, usamljenih i odbačenih ljudi koji bezglasno tuguju zbog zla kome ne mogu i ne umeju da se suprotstave.

Ceo radni i životni vek nakon Drugog svetskog rata proveo je u Beogradu. Čovek velikog obrazovanja i osećaja za pravdu, Ćopić je veoma kritički gledao na stvarnost. Kao jedno od najpoznatijih takvih dela bila je Jeretička priča, zbog koje je kasnije trpeo velike udare tadašnje komunističke partije na vlasti, državnih organa, pa i samih kolega. Takvih progona bilo je mnogo, tako da je istoričar književnosti Ratko Peković sve to sabrao u knjigu Sudanije Branku Ćopiću, “koja svedoči o problemima s kojima je pisac bio suočen ne samo u književnom životu”. Iako po prirodi vedar i nasmejan, Ćopić je tužno i tragično okončao svoj život. Usamljen, napušten i depresivan, odlučio je da sebi oduzme život. Naveče, 26. marta 1984. godine, bacio se sa Savskog mosta.

O miru - s tugom, o ratu - nasmejano

Dobar deo Ćopićevog stvaralaštva u prozi humoristično je intoniran. Humor se nalazi u prirodi i mentalitetu njegovih junaka, koji i u najtežim životnim trenucima znaju da sačuvaju vedrinu duha i nasmeju se sopstvenoj nevolji. Otkrivao je sitne ljudske mane i nedostatke, pa se tako desilo da je o mirnim vremenima pripovedao s tugom, a o ratnim - vedro i nasmejano. Dela, kojima je zavredeo članstvo u Srpskoj akademiji nauka i umetnosti i Akademiji nauka i umetnosti BiH, prevedena su mu na ruski, engleski, francuski, nemački, ukrajinski, poljski, češki, bugarski, slovenački i mađarski jezik.

Izvor: Građanski list E.G.L

NEZABORAVNI IL DIVO

Nebojša Đorđević    Muzika, Vesti

Opersko-pop kvartet priredio je veče za pamćenje u punoj Beogradskoj areni.

Multinacionalnu i multižanrovsku grupu čine španski bariton Karlos Marin, francuski pop pevač Sebastijen Izambar, i tenori Urs Buler (Švajcarska) i Dejvid Miler (SAD). Ceo projekat ideja je medijsko-muzičkog britanskog maga Sajmona Kauela, poznatog kao “strašni sudija” muzičkog takmičenja “Idol”. Kauel je najpre zamislio mušku grupu, a zatim tokom dve godine tragao za pravim članovima. Odabrana četvorka u Areni je pokazala da se Kauelovo strpljenje itekako isplatilo i opravdalo!

Slika i prilika idealnih zetova, elegantni u odelima koja su nekoliko puta presvukli, pevači su publiku pozdravili na srpskom sa “dobro veče”, i poželeli dobrodošlicu na jedinstven muzički događaj.

Na repertoaru su se našle i pesme Toni Brekston, Selin Dion, Sajmona i Garfankla, Frenka Sinatre, prepevane na španski i francuski. Čuli smo i “Unchained melody”, inače omiljenu Kauelovu pesmu, “Nights in white satin”, “The winner takes it all”, “Power of love”, “Adađo”, omaž velikanu “Karuzo” Luća Dala…

Izveli su i svoje originalne numere “Mama”, “La vida sin amor” i druge.

Izvor: Mondo Bojana Zimonjić

IME HRVATA NIJE SLAVENSKO, A MOGLO BI BITI IRANSKO

Nebojša Đorđević    Kultura, Vesti

KNJIGA GODINE Finalist R. Matasović

Ranko Matasović nominiran je za lingvističku knjigu “Poredbenopovijesna gramatika hrvatskog jezika”
Foto: Miško Lišanin

Ranko Matasović, u svijetu najugledniji hrvatski lingvist srednje generacije, u završnici je nagrade Hrvatska knjiga godine (utemeljitelj Hrvatska poštanska banka, partneri Večernji list, Matica hrvatska i HRT) s “Poredbenopovijesnom gramatikom hrvatskoga jezika”.

Za hrvatski pišete da je jezik “dvostrukog identiteta”. Što to znači?

- Izraz “hrvatski jezik” može se odnositi na hrvatski standardni jezik, zasnovan na novoštokavskoj dijalekatskoj osnovici, ali i na jezik kojim govore Hrvati, što uz razne štokavske dijalekte uključuje i čakavski i kajkavski.

Pruža li poredbenopovijesni uvid u razvoj hrvatskoga jezika dokaza za nerijetke tvrdnje o iranskome podrijetlu Hrvata?

- U hrvatskom jeziku malo je tragova dodira s iranskim jezicima kojih ne bi bilo i u drugim slavenskim jezicima. Hrvatski je slavenski jezik, no iz toga ne slijedi da je u etnogenezi Hrvata jedini bitan činilac bio njihov slavenski jezik. Samo ime Hrvata sigurno nije slavensko, a moglo bi biti iransko.

Koji su jezični dodiri ostavili najviše traga u hrvatskom u prošlosti, a koji su sad najizrazitiji?

- Hrvati su od ranog srednjeg vijeka i mediteranski narod, pa u hrvatskom ima mnogo više vulgarnolatinskih i ranih romanskih posuđenica nego u drugim slavenskim jezicima. One su i kulturnopovijesno zanimljive. Važnu su ulogu u oblikovanju hrvatskoga rječnika odigrali i crkvenoslavenski, turski i njemački jezik, a u novije vrijeme znatan je utjecaj engleskoga, kao i na druge europske jezike. Za razliku od rječnika, gramatički je sustav hrvatskoga, kako se pokazuje u knjizi, u znatno manjoj mjeri zahvaćen utjecajem drugih jezika.

Koliko jezika govorite? S koliko prevodite?

- Dobro govorim razmjerno malo jezika, no mogu se sporazumjeti i čitati na 20-ak jezika. Prevodio sam s engleskoga, francuskoga, ruskoga, njemačkoga, talijanskog, latinskoga, grčkoga, litavskoga, staroirskog, novoirskog, velškog, hetitskog i kabardinskog jezika.
Izvor: Vecernji hr (M. J.)