PONOVO BONI I KLAJD

Nebojša Đorđević    Film, Vesti

LOS ANĐELES - Saga o Boni Klajdu dobiće još jednu filmsku ekranizaciju, ovog puta sa Hilari Daf i Kevinom Zegersom u glavnim ulogama kao poznatim pljačkašima banaka tokom 30-tih godina.

Boni Parker i Klajd Berou bili su zaljubljenici u eru depresije i odmetnici čija dela već godinama privlače pažnju javnosti. Njihova priča našla se na velikom ekranu nekoliko puta, a klasikom se smatra verzija iz 1967. godine sa Vorenom Bitijem i Fej Danavej, javlja “Hepinovisad”.

Tonja S. Holi, koja će režirati indi dramu „priča o Boni i Klajdu”, kaže da novi film nije rimejk i da će prikazati periode iz života mladog para koji nisu još viđeni. Holi se zainteresovala za priču odmetničkih ljubavnika kada je u napuštenoj kući na njenom porodičnom imanju pronašla stare članke iz novina o njihovim doživljajima.

Holi je nedavno napisala scenario i režirala porodični film „Kad nađem okean” sa Li Mejersom, Dajen Led i Grejemom Grinom.

Izvor: Radio Televizija Vojvodine

“DERVIŠ I SMRT”, NAJGLEDANIJA PREDSTAVA

Mirjana Stanojevi?    Pozorište, Vesti

Egon Savin

Neprolazna literarna vrednost, roman “Derviš i smrt” Meše Selimovića, postao je najgledanija pozorišna predstava u Beogradu. Karte su rasprodate za naredna dva meseca, a mesto u gledalištu Narodnog pozorišta traže i oni koji su predstavu već gledali.

Pozorišna predstava reditelja Egon Savina, “Derviš i smrt”, proglašena je za najgledaniju predstavu sezone.

Premijera je održana 27. decembra na Velikoj sceni Narodnog pozorišta u Beogradu i predstavlja omaž remek-delu domaće književnosti, a zbog svoje slojevitosti, ovo delo aktuelno je u svim vremenima.

Suštinu predstave čini istraživanje mentaliteta palanke i uloge intelektualca u toj sredini, odnosno fenomena da čovek koji dođe na vlast da bi promenio svet, menja jedino sebe - i to negativno, dok svet ostaje isti.

Radnja drame izmeštena je iz 18. veka u pedesete godine 20. veka, u vreme mlade komunističke Jugoslavije, ali su u njenom središtu ne samo život u represivnom društvu, nego i savest pojedinaca u vremenu koje je usledilo nakon ratova i oslobođenja, u vremenu radnih akcija i euforije.

U predstavi se može prepoznati veliki broj motiva romana, među kojima dominiraju odnos ljudskog i neljudskog, odnosno dobra i zla.

Glavnu ulogu tumači makedonski glumac Nikola Ristanovski, a ostale Nenad Stojmenović, Aleksandar Đurica, Nataša Ninković, Ljubomir Bandović, Boris Pingović i drugi.

Scenski nastup je osmislio reditelj Savin, kostime je kreirala Jelena Stokuća, muziku je komponovao Zoran Hristić.

Izvor: RTS

UKS: NE ČAČKAJTE PO MULJU

Nebojša Đorđević    Kultura

POVODOM napisa koji su se ovih dana pojavili u „Večernjim novostima” i „Politici” o odnosima Srpskog književnog društva i Udruženja književnika Srbije u četvrtak se UKS oglasilo saopštenjem pod naslovom „Ako laže koza, ne laže rog”.

- Problemi su se začeli tako što je SKD u startu registrovano kod već upokojene Savezne države Srbije i Crne Gore, krenulo u napad - da urušuje UKS i preuzima njegov prostor, sve do onog fizičkog na adresi Francuska 7. I u jednom i u drugom, godinama favorizovani, imali su uspeha. U svim državnim komisija, u svim žirijima, u izdavačkim kućama i većini časopisa, gotovo apsolutnu dominaciju imaju njihovi članovi. Godinama oni sami sebi, ne obazirući se na moral i sukob interesa, otkrajaju kolač. Na primer, ako UKS za neki, pomodno rečeno, projekat dobije 500.000, radilicama iz SKD pripadne 2.000.000 ili više. To je postala praksa koju i vrapci znaju - navodi se u saopštenju.

Udruženje književnika Srbije dalje ističe kako je SKD ušlo u zgradu u Francuskoj 7 „uz asistenciju policije” i da „trenutno drži dve, spram svojih potreba, više nego reprezentativne prostorije u prizemlju i nasilno “kosovizacijom”, čitavo potkrovlje od nekoliko prostorija”.

Čelnici UKS podsećaju da je piscima omogućeno da istovremeno budu učlanjeni u više sličnihorganizacija. Tako su, mahom, članovi SKD i formalni članovi UKS. Svim piscima koji se UKS obrate, pa i članovima SKD, služba Udruženja ne uskraćuje već „servisira” socijalnu i zdravstvenu zaštitu, otpravlja ih u penziju i slično.

- Ako se, međutim, bogatoj državi Srbiji isplati da formira više kancelarija, administracija za zbrinjavanje pisaca, kako bi se udovoljilo tankoćutnosti pojedinaca iz SKD, nemamo ništa protiv. Što više činovnika u kulturi, to manje za kulturu. Pošto navedene činjenice daju bitno drugačiju sliku od one koju nudi čelništvo SKD, toj tvorevini već potrošenih političkih garnitura, preostaje da se poziva na moral i ideologiju. Bolje bi bilo, međutim, da po tome ne čačkaju, jer iz Pandorine kutije može da ispluta svakojak mulj, nimalo povoljan po navodne moralne čistunce - navodi se na kraju saopštenja Udruženja književnika Srbije.

KUĆA BEZ REDA

- PRAKTIČNO, ovo društvance već koristi podjednako, ako ne i veći prostor no naše udruženje. UKS, pri tome, svim korisnicima radnog prostora u zgradi plaća struju, osiguranje, održavanje zajedničkih prostorija (sale i salona) i još koješta. Inventar u sali i salonu, prostorijama bez ikakvog grejanja, lagano propada, kao u svakoj kući bez osnovnog domaćeg reda - piše u saopštenju UKS.

Izvor: Večernje Novosti D. Bt.

SHAKESPEAREOVA KUĆA SLAVNIH

Nebojša Đorđević    Kultura, Vesti

Na dan Sv. Jurja, 23. travnja, u Startford-upon-Avonu, rodnom mjestu najvećeg dramatičara svih vremena - čiji datum rođenja i smrti padaju na taj dan - bit će svečano otvorena Shakespeareova dvorana slavnih.

U prvoj postavi te dvorane bit će 13 imena jer je to najmanji broj glumaca u jednoj Shakespeareovoj drami. Dvanaest ih je već odabrano, a po toj prvoj postavi vidi se da su oni koji upravljaju Kućom slavnih mislili na atraktivnost za turiste više nego na odavanje počasti zbilja velikim interpretima jer nema mnogih očekivanih imena dok su neka “padobranski” upala na popis; valjda će ta nepravda biti ispravljena u budućim upisima u bardovu kuću.

Evo tko je (i zašto) odabran:

Ben Jonson (veliki dramatičar i osobni bardov prijatelj, koji ga je prvi nazvao nadimkom “Swan of Avon” - “Avonski labud”), David Garrick (slavni osamnaestostoljetni glumac koji je prvi odstupio od bombastičnog deklamiranja i počeo glumiti realističnije), Charles Dickens (koji je 1847. pokrenuo kampanju da bardova rodna kuća bude proglašena nacionalnim spomenikom), Ellen Terry (legendarna glumica iz devetnaestog i dvadesetog stoljeća o čijoj ulozi Portije u “Mletačkom trgovcu” je Oscar Wilde spjevao pohvalnu pjesmu), Laurence Olivier (objašnjenje nepotrebno), Judi Dench (koja je u kazalištu debitirala ulogom Ofelije, a njezina Lady Macbeth iz sedamdesetih još se prepričava), Kenenth Branagh (vidi pod Olivier), Patrick Stewart (koji nakon West Enda upravo na Broadwayu briljira kao Macbeth), Leonardo di Caprio (zbog briljantne interpretacije Romea u filmu “Romeo i Julija” Baza Luhrmanna), Akira Kurosawa (koji je dvaput prebacivao Bardove radnje u Japan, Macbetha u “Krvavom prijetolju” i kralja Leara u “Ranu”), Sam Wanamaker (američki glumac i redatelj koji je najzaslužniji za izgradnju rekonstruiranog kazališta Globe) i Paul Robeson, slavni crni pjevač, prvi glumac tamne kože koji je u dvadesetom stoljeću glumio Othella (ta predstava 1943.-1944. na Broadwayu oborila je rekord u trajanju neke Shakespeareove drame u repertoaru).

Za trinaesto se ime može internetski glasovati (na adresi http://www.guardian.co.uk/stage/poll/2009/feb/04/shakespeare-hall-fame), a u ponudi su Peter Brook, John Gielgud, Boris Pasternak, Sarah Siddons, Peggy Ashcroft, George Bernard Shaw, Johann Wolfgang von Goethe, Sarah Bernhardt, Virginia Woolf i David Tennant.

Najveće rupe su Edmond Kean, velikan glume čije je izvedbe Coleridge opisao kao “čitanje Shakespearea pri bljeskovima munja” i Simon Russell Beale, te još uvijek živi Jonathan Pryce (čiji je Hamlet iz odamdesetih proglašen “definitivnim”) ili Daniel Day-Lewis koji je danskog kraljevića glumio toliko intenzivno da se 1989. srušio na pozornici pri prvoj pojavi duha; u dvanaest imena svakako je trebalo nekako ubaciti i Gielguda koji je imao petlju sa 26 godina glumiti Leara, ili Sarah Berhard, “najveću glumicu svih vremena”, koja je sa 54 godine glumila Hamleta.

No, ovo su tek prvi uvršteni, sigurno će toga biti još i malo će koji šekspirovski velikan ostati bez počasti. Nadamo se da je netko u odboru za uvrštenje gledao i onu epizodu “Hitne službe” u kojoj dr. Luka Kovač, svojedobno najmlađi dubrovački Hamlet svih vremena, bardovim stihovima poklopi svoje američke kolege….

Izvor: Večernj hr M. Fančović

CINIČAN, ISTINIT I SMIJEŠAN BEOGRADSKI “CANDIDE”

Nebojša Đorđević    Kultura, Vesti

‘Candide’ je i duhovit i sabrano inteligentan i toplo emotivan, a pri tome otvara osnovna pitanja ljudskog postojanja.

ZAGREB - Candide’ Jugoslovenskog dramskog pozorišta ima sve ono što ozbiljno kazalište treba dati publici: i zabavan i inteligentan, peckavo duhovit i emotivan, a pri tome otvara i temeljna pitanja ljudskog postojanja - zašto ljudi čine samo deset posto dobra od onih sto posto koliko bi mogli? I kako da živimo u takvom “najboljem od svih svjetova”?

Razumljivo, predstava dobar dio duguje predlošku velikog Voltairea, koji u svijet napučen zloćom i zločinima šalje svog Candida oboružanog nesalomljivom strašću da stvari vidi boljima nego što jesu.

Divne karikature čudaka

No, usprkos osebujnoj duhovitosti, oštrom jeziku i rijetko bistroj pronicljivosti, Voltaire je tvrd orah za postavljanje na scenu, jer priča o Candidovim potucanjima od nemila do nedraga samo je okosnica, gruba podloga na kojoj rastu divne karikature čudaka, zločinaca, od kojih svatko ima svoju priču i svoj ‘filozofski’ trenutak.

I upravo tu predstava u režiji Aleksandra Popovskog uspijeva - scenu po scenu, lik po lik, pažljivo slaže mozaik. Gluma se kreće u rasponu od persiflaže i karikiranja do mirne zabrinutosti i prave emocije. I čitav brojni ansambl besprijekorno surađuje, na čelu s Nikolom Đuričkom koji djeluje tako autentično vedar kao da je iskočio ravno iz Voltaireove cinične glave.

Valja prvo urediti svoj vrt

Pokret često duhovito nadopisuje riječi, a malobrojni rekviziti pažljivo su odabrani i odigrani. Scenografija i kostimografija bude raznolike asocijacije, sve do aluzija na suvremenost, ali to ni u jednom času nije ni napadno ni jednoznačno, kako to često biva s interpretacijama klasika. Svaka scena kao da je rađena u svom ključu, a opet sve djeluje homogeno tako da se trosatna predstava gleda s punim užitkom.

I kad se na kraju svi zlosretnici konačno ipak nađu zajedno i na miru, i na pitanje “je li bolje biti sto puta silovana i ostati bez polovine stražnjice ili ovako umirati od dosade” odluče odgovoriti onom glasovitom Voltaireovom “idemo uređivati svoj vrt”, sadnice budućeg vrta pojavljuju se kao komadi krpe koji se, vezani, pretvaraju u začetak scenografije koju smo vidjeli na početku, dok je Candide još s pravom mogao vjerovati da živi u “najboljem od svih svjetova”. Lijepa posveta i kazalištu i nadi.

Voltaire nikoga nije štedio, a takva je i predstava

Predstava, baš kao ni Voltaire, nikoga ne štedi. Velike društvene sile, crkva, vojska, rat, razobličeni su razornom snagom cinizma bez priznavanja olakotnih okolnosti. Jedna od gotovo nadrealnih epizoda pokazuje liječnika u zatvoru (igra ga Srđan Timarov) koji dobiva zadatak da privede svijesti zatvorenika za daljnje ispitivanje. Umjesto da mu pomogne, on “propovijeda” o tome kako “stolica vlada svijetom”, jer ljudi dobre probave su dobrodušni, a loša probava izravno stvara zloćudnost. Pritom, on ima izgled Krista i blag ton proroka. I dok prepoznajemo gotovo bolnu istinitost ovog prizora, ne možemo drugo nego smijati se do suza.

Izvor: Jutarnji.hr Iva Gruić